1972 Altındağ doğumlu, Kırşehir kökenli bir Bozkır damarı… 16’sında Kızılay’da tezgahtar, 17’sinde babasıyla abisini bir gecede kazada kaybeden, 18’inde kanser hastası annesinin fahiş ithal ilaç parasını çıkarmak için elinde bağlamasıyla Ankara Maltepe pavyonlarına “çöken” bir efsane. Alemde ona “Tetik Nuran” da derler, fırtına gibi estiği yıllarda attığı kahkahalardan ötürü “Sugar Gacı” da! Ne acıya eyvallah etti ne de lafını esirgedi. İşte karşınızda dipçik gibi duruşuyla Gönül Dostu Nuran!

───

– Nuran Abla, pavyon alemi seni nasıl tanıdı?

Gülüm, millet pavyona “düştüm” der, ben pavyonun tam ortasına çöreklendim, çöktüm! Sene 90... Yaşım tam 18. Annam Hacettepe’de yatıyor, kemoterapi ilaçları dövizle, dünya parası! Kızılay’daki tezgahtar aylığıyla olacak iş değil. Aldım babamın yadigâr 42 tekne dut bağlamasını, Maltepe’deki pavyondan içeri daldım. Patron beni görünce şok! “Kızım sen türkücü müsün, düğüncü mü?” dedi. Bir mızrap vurdum, bir bozlak patlattım; patron parayı çıkardı, ben nöbetçi eczaneye koştum.

– Peki ya masalar? Genç ve güzel bir kadın olarak o alemde nasıl durdun?

Nasıl mı durdum? Dik durdum gülüm! Masada dertten ağlayan herife iki kelam ederdim, içindeki acıyı söker alırdım. Adamlar bana “Tetik Nuran” demeye başladı. Ama sahnede bir kahkaha atardım, fırtına gibi eserdim. Mekânın gediklileri “Geldi bizim Sugar Gacı!” diye kadeh kaldırırdı. Şimdiki bebeler sanıyor ki pavyon sadece kaşık sallamak... Racon bilmeyenin, adam tartmayı bilmeyenin bu alemde ekmeği buz tutar!

– Peki o pavyon koşturmacasının, annene baktığın o 6 yılın arasında hiç gönül işin, evliliğin olmadı mı?

Olmaz olur mu gülüm, insanız neticede! Annamın hastalığının ikinci yılıydı, gündüz hastane gece sahne koşturuyorum. O ara karşımıza güya elimizi tutacak, bize omuz verecek biri çıktı. “Seni bu yükten kurtaracağım, sahnene karışmam, annene de beraber bakarız” dedi, inandık, nikahı bastık.

Meğer adamın derdi omuz vermek değil, benim namıma ve sahneden kazandığıma çökmekmiş! Baktı ki Nuran boyun eğmiyor, parayı da lafı da teslim etmiyor, başladı kıskançlık krizlerine, el kaldırmaya... Bir oldu, iki oldu...

Dedim “Bana bak efendi! Ben pavyondaki kabadayıya eyvallah etmemişim, anamın ilacı için gece gündüz helal emek vermişim, senin şiddetine mi boyun bükeceğim?” Annamı da aldım, çantamı da aldım, ilk celsede kapının önüne koydum onu! Sonrasında bir denemem daha oldu, o da benzer numara çıkınca hemen feshini verdim. Canın yanıyor mu? Yanıyor. Ama ben gözyaşımı kimseye göstermedim. Sahneye çıktım, makyajımı tazeledim, kahkahamı bastım. Şiddetle beni sindireceklerini sandılar, yanıldılar! Ben o evlerden mağdur değil, fırtına gibi çıktım. Erkek dediğin kadının gölgesi olur, yükü değil!

– Hiç unutamadığın şöyle trajikomik bir anın var mı?

Olmaz mı gülüm, Ankara pavyonu burası; içi adamı yakar, dışı milleti güldürür! Sene 92... Dışkapı’da sahnedeyim. Ama nasıl fırtınayım biliyor musun? Taş gibi kızım, sahnede fırfırlı elbisem, bağlamam elimde... Sahnede bir gülüyorum, mekan aydınlanıyor.

Ön masada da kravatlı, kasıntı bir tip oturuyor. Belli ki parayı bulmuş ama adabı bulamamış. Ben türküyü bitirdim, bu beyefendi masadan kalktı, sahnenin dibine kadar geldi. Yüzüme bakıp “Nuran Hanım, bu güzellikle bu sahnede ne işiniz var, yürüyün gidelim, ben sizin bütün masraflarınızı karşılarım” diye güya bana hava atıyor, asılıyor.

Ben annamın ilaç parasını o sahneden kazanıyorum, adamın biri gelmiş bana caka satıyor! Müzisyenlere “dur” işareti yaptım, mikrofona eğildim. Hiç bozuntuya vermeden, gülümseyerek dedim ki: “Ağabey, senin paran çok ama pavyonun ışığı senin o masrafına fazla gelir! Sen önce şu masandaki hesabı öde de, benim masrafımı düşünmek sana ağır gelmesin!”

Mekândakiler bir kahkaha patlattı, adam masadaki arkadaşının yüzüne bakamadı, domates gibi kızardı. Garsona hesabı isteyip usulca kaçtı gitti. Bize öyle kolay kolay kimse sökmezdi gülüm. Hem güzelliğimizle göz kamaştırırdık hem de lafımızla adamı oturduğu yere çivilerdik!

– Annen o ilaçlarla iyileşti mi peki?

Annam benim o dik duruşumla, o pavyondan taşıdığım helal ilaç paralarıyla tam 6 yıl daha yaşadı gülüm. Kızının kimseye muhtaç olmadığını, elinde bağlamasıyla fırtınalara karşı dimdik durduğunu gördü ya, huzurla gözlerini kapattı. Dualarını aldım ya bana yeter. Onu uğurladıktan sonra da kimseye eyvallahım olmadı. Felek bize kroşe vurduysa biz ona nanik yaptık!

– Nuran Abla, bu içten ve samimi sohbet için sana çok teşekkür ederiz. Son olarak okuyucularımıza ne söylemek istersin?

Ben teşekkür ederim gülüm, ayağınıza sağlık! Son lafım da şu olsun: Bana bak gülüm! Dert dediğin misafirdir, ağırlamayı bileceksin ama ev sahibi yapmayacaksın!

───

[ * ÖNEMLİ YASAL NOT ]

Bu seride yer alan kişilerin mahremiyetini ve kişisel haklarını korumak adına isimler, mekânlar ve bazı tanımlayıcı detaylar temsilî olarak değiştirilmiştir. Anlatılan tüm olaylar ve yaşam öyküleri %100 gerçek insan hikâyelerine dayanmaktadır.

───

[ GERÇEK SESLER - GELECEK BÖLÜM DUYURUSU ]

Sokakların, sahnelerin ve hayatın içinden gerçek insan hikâyeleri devam ediyor... “GERÇEK SESLER” serimizin bir sonraki bölümünde Nazan Abla’nın hikayesiyle devam edeceğiz.

Sizin de Anlatacak Bir Hikâyeniz Var mı?

“Benim yaşadıklarım da romana, şarkıya, röportaja konu olur” diyorsanız; kendi hikâyenizi veya tanık olduğunuz gerçek yaşam öykülerini İletisim@muzisyendayanismasi.com adresine e-posta olarak gönderebilirsiniz. Hikâyeniz bir sonraki röportaj serimizde yer bulabilir!

Bir sonraki hikâyede buluşmak dileğiyle, esen kalın! 🦋