Bir fincan zift aldıysanız, müzik listeleriniz de hazırsa… Hadi başlayalım!

Bugün mekanlarda masaya araba anahtarı, en son model Elmaphone koyup “Bakın, ben buradayım” mesajı verenler bir oturup şükretsin. Çünkü çok değil, bundan yaklaşık 300 yıl önce yaşasaydınız o fiyakayı satabilmek için kolunuzun altında kiralık bir ananasla gezmeniz gerekebilirdi.

“Yok artık, ne ananası?” demeyin. Arkanıza yaslanın.

18. yüzyıl Avrupa’sında durum gerçekten de buna yakın bir akıl tutulmasından ibaretti.

O dönem Yeni Dünya’dan Avrupa’ya getirilen ya da özel olarak ısıtılan seralarda binbir zahmetle yetiştirilen ananas, öyle sıradan bir meyve değildi. Ulaşılması zor, yetiştirilmesi zahmetli ve pahalıydı. Öyle ki ananas sahibi olmak, zenginliğin ve sosyal statünün göstergelerinden biri hâline gelmişti.

Yani bugün özel jetle Paris’e kahvaltıya gitmek neyse, o zamanlar masanın ortasına bir ananas koymak aşağı yukarı o havadaydı.

Peki insanoğlu ne yaptı?

Her zamanki gibi önce sahip olamadığı şeye hayran oldu, sonra da onun havasını atmanın bir yolunu buldu:

“Madem yiyemiyoruz, bari fiyakasını satalım!”

Ananas kısa sürede bir yiyecek olmaktan çıkıp adeta bir statü aksesuarına dönüştü. Kraliyet davetlerinde masaların başköşesine konuyor, zenginlik ve ihtişamın sembolü olarak sergileniyordu.

Hatta bazı anlatılara göre iş öyle bir noktaya gelmişti ki, ananası satın almak yerine kiralamak bile mümkündü.

Düşünsenize…

Balo var.

Elbise tamam.

Peruk tamam.

At arabası tamam.

Ama statü göstergesi eksik.

Ne yapıyorsunuz?

Gidip bir ananas kiralıyorsunuz....

Sonra bütün gece onunla salonda gezip:

“Evet efendim, ananasım var.”

mesajını veriyorsunuz.

Biri çıkıp “Kardeş, bir ısırık versene?” dese muhtemelen ortam geriliyordu. Çünkü o ananas senin değil! Sabah, üzerinde tek bir çizik bile olmadan sahibine dönmesi gerekiyor.

Bugün masaya telefonunu ekranı görünecek şekilde koyup arabasının anahtarını özellikle kadraja sokan insanla, üç yüz yıl önce kolunun altında ananasla baloda dolaşan insan arasında aslında pek bir fark yok.

Sadece aksesuar değişmiş.

Ananas gitmiş, Elmaphone gelmiş.

At arabası gitmiş, otomobil anahtarı gelmiş.

Ama “Ben buradayım ve biraz da bakın” deme ihtiyacı hâlâ sapasağlam yerinde.

İnsanoğlu değişiyor sanıyoruz.

Meğer sadece kullandığı aksesuarları güncelliyormuş.

İlginç hikâyeler serimde şimdilik benden bu kadar.

Yarına dek müzikle kalın! 🦋🎶